Komin ný vika og páskarnir búnir. Nánast allir á heimilinu fengu páskaegg. Já ég segi nánast allir því hvorki Dimma né ég fengum svona nammi. Dimma fékk sápukúlur því henni finnst svo gaman þegar þær fljúga um og reynir alltaf að ná þeim en ég fékk svona bíl með kubbum. Miklu betri gjafir sem við Dimma fengum. En við sátum bara inni í stofu hjá ömmu á meðan mamma og afi leituðu að páskaeggjunum sínum en amma hafði búið til vísbendingar og látið út um alla íbúð og þau þurftu að vinna saman til að finna eggin. Það gekk nú að lokum en ég, Dimma og amma skemmtum okkur vel við að sjá þau leita. Annars er allt við það sama að frétta af mér. Vakna snemma, fæ að borða, smá að leika, fer út á svalir í vagninum mínum og sef, kem síðan inn og fæ að borða, aftur leikur maður sér og æfir sig á teppinu. Svo tekur maður smá kríu, fæ síðan kvöldmatinn, fer í sturtu með afa og svo er maður bara farinn að sofa. Í dag þarf ég að fara til Steins og Kristínar og fá sprautu. Ég reyni og reyni að rökræða við mömmu um að ég þurfi ekki neina sprautu, ég er ekkert lasinn en það er alltaf eins hún tekur engum röksemdarfærslum konan sú svo ég verð að fara hvort sem mér líkar betur eða verr. En nú gabbaði ég mömmu og vaknaði extra snemma í morgun og þá fékk ég nýja bleyju og svo mat. Er nú kominn út á svalir þannig að kannski get ég sofið af mér sprautuna (lokatilraun til að sleppa). Viti menn ég var vakinn fékk að borða og fór í sturtu (reyndar ekki rétti tíminn – hélt að það væri komið kvöld). klæddur í betri föt og þá átti að drífa sig af stað. Vitið þið bara hvað ég var settur í úlpu sem ég fékk lánaða frá Jósef (ATH. amma klæddi mig), svona nokkurskonar mokkaskinnjakki en bara mýkri. Þegar ég var kominn í stólinn var ég eins og kyrktur köttur í þessu en út fór ég svona. Þegar við komum á spítalann fór mamma að skrá okkur inn og amma klæddi mig úr úlpunni og þá kom Elín sem er að vinna á vöku og fór að tala við mig. Henni leist bara mjög vel á mig og sagði að það væri bara enginn fyrirburasvipur á mér lengur. Ég varð voða ánægður og launaði henni með brosi. Svo kom Kristín hjúkrunarfræðingur og sagði okkur að Steinn væri í fríi. Hún hringdi upp og talaði við Gest sem sagði að ég þyrfti ekki fleiri sprautur því RS væri ekki lengur í gangi (heppinn strákur eða hvað). Þá var bara að drífa mig í úlpuna aftur og enn var ég eins og kyrktur köttur. Fórum út í bíl og afi, mamma og amma fóru að fá sér að borða. Þar fékk að fara aftur úr úlpunni og þá tók mamma loksins eftir því að úlpan var alltof lítil, amma leit aldrei inn í úlpuna til að skoða stærðina (en hún er nú orðin svo gömul greyið). Svo ég slapp og þurfti ekki að fara aftur í hana. Þá fór ég með afa í vinnuna hans að tala við konurnar sem vinna með honum. Þar heillaði ég að sjálfsögðu allar upp úr skónum en það er nú líkt mér að gera það. Loksins fékk ég að fara heim og út á svalir að sofa seinni lúrinn. Svaf vel í rokinu og rigningunni. En þetta með litlu fötin og úlpuna hans Jósefs þá eru þau öll komin til Kristjáns Bjarts sem ég vona að geti notað eitthvað af þessu en hann er að verða svo stór strákurinn að ég verð að herða mig í vextinum, bæði borða vel og sofa svo ég stækki og þyngist vel. Hann er alveg að ná mér þó hann sé bara rúmlega tveggja mánaða gamall, bara rúmu kíló léttari en ég og svo er hann orðinn 61 cm að lengd. Bráðum verð ég að lána honum nýju fötin mín ef þetta heldur svona áfram og fæ þau þá bara á eftir honum (Nei ég held ekki, það verður bara að hægja á þessum vaxtarkipp hjá honum – Ef hann veit það ekki þá er ég stóri frændinn – Þarf líklega að fara til hans og benda honum á það).
Kveðja Kristján Svanur
í jakkavandamálum og sá sprautuheppni.
Sl. daga hafa bara verið ósköp venjulegir. Það er borðað, sofið úti á svölum, leikið sér og farið í sturtu með afa. En svona er bara lífið hjá litlum gaur. Er annars alltaf að æfa mig að velta mér af bakinu yfir á magann, þannig að það hlýtur að fara að koma. Að velta sér af maganum yfir á bakið er auðvelt en þegar ég reyni hina aðferðina þá er eins og það sé einhver fyrirstaða svo það er svolítið erfitt. En er ekki sagt æfingin skapar meistarann. Ég ligg alltaf á nýja teppinu mínu sem ég fékk frá bókaklúbbnum og það heyrist í því ef maður kreistir eða klípur í það og allt (meira að segja spegill á því – til að athuga greiðsluna, ekki má hún ruglast). Annars á ég orðið svo mikið dót að ég held að það verði bráðum ekki pláss fyrir okkur hér, ég á orðið göngugrind, hjól, leikgrind og margt, margt fleira sem of langt yrði að telja upp. Svo keypti mamma handa mér svona Bumbo stól til að sitja í (skrítinn stóll – afi hélt að þetta væri koppur). Sniðugur stóll sem mér finnst gaman að vera í því þá er hægt að sitja bein og leika sér. Ó, ó ó gleymdi að segja ykkur frá rólunni sem hann afi gaf mér til að vera í hérna inni, gott að slappa af í henni þegar maður er búinn að borða á sig gat eða orðinn svolítið þreyttur. Hún spilar og allt, frábær róla. Stundum er ég að leika við Dimmu (hún er hundurinn minn ef þið skilduð ekki vita það) en það er helst ef ég er á teppinu. Þá kemur hún og talar við mig og það finnst mér mjög gaman, sprikla og ljóma allur, reyni að ná í hana en það gengur nú svona misjafnlega vel. Á pálmasunnudag fór ég í bað (ekki það að ég fari ekki oftar í bað – er alltaf í baði) og svo var amma að hátta mig og var eitthvað að kyssa á mér magann og þá byrjaði ég bara að hlægja og hlægja ekki bara hljóðlaust tannabros heldur með alvöru hlátri. Amma var svo hissa að heyra í mér því þetta hef ég aldrei gert fyrr já svona getur maður komið ömmu á óvart). Á miðvikudaginn fyrir páska var ég svo vakinn eldsnemma, troðið í mig mat því nú skildi farið til Jónu Margrétar sem er í ungbarnaskoðuninni. Alveg sama hvað ég reyndi að rökræða við mömmu og ömmu um að ég þyrfti ekki sprautu þýddi það ekki neitt. Ég er svo lítill að ég ræð engu sama hvað ég reyni. Svo var lagt af stað í jeppanum og ég gerði lokatilraun til að sleppa með því að sofna en allt kom fyrir ekki ég var drifinn inn. Klæddur úr öllu nema bleyju og bol. Þegar inn var komið var ég klæddur úr restinni og vigtaður og lengdarmældur. Vitið þið hvað ég er orðinn 7.145 g og 66 cm langur (Vá svaka stór). Svo skoðaði Jóna Margrét hvað ég gæti á teppinu og var voða ánægð en þá var komið að því að stinga mig. Ég var nú ekki mjög ánægður en það var nú bara í stuttan tíma og þá slapp ég út. Afi hafði gefið mér 1.000 kr. svo það var farið í IKEA og keypt handa mér dót. Þar keypti ég líka svona fisk sem er einhverskonar hringla en maður meiðir sig ekki þó hún sláist í mann. Við keyptum líka svona fiska handa Jósef og Kristjáni Bjarti þannig að nú eigum við strákarnir allir eins. Þeir fengu sína fiska hjá langömmu á laugardeginum en þá var páskaboð og allir komu saman. Ég var reyndar kominn á undan öllum hinum strákunum því ég kom yfir með ömmu og afa til að elda en ég fór bara út á svalir að sofa því ég er svo lítill og kann ekkert að elda. Þegar ég vaknaði lagðist ég á teppið hjá langömmu og sýndi henni listir mínar t.d. velti mér af bakinu yfir á magann og henni fannst ég voða flottur. Eftir matinn lágum við allir þrír á gólfinu að skoða hvern annan og það var verið að taka myndir af okkur þegar Ásgeir (pabbi hans Jósefs) tók allt í einu eftir því að það var blóð í eyranu á mér og það svolítið mikið. Ég var drifinn í föt og farið með mig á SBD (slysó). Ég fékk að fara strax inn á barnaherbergið þó að ég kunni nú ekki mikið að leika mér. Amma fann kerru sem ég gat setið í og það var nú gaman. Svo kom læknirinn hann Jón og skoðaði inn í eyrnagöngin og sá þá strax að það var ekki blóð þar sem er víst mjög gott en ég hafði það bara mjög gott þarna og grét ekkert (ég er nú orðinn svo stór að maður grætur ekki þegar maður er skoðaður). Þá ákvað Jón að láta þrífa á mér eyrað til að hann gæti skoðað það betur en það sást ekkert fyrir blóði. Hjúkrunarkonan hún Sólrún kom með sprautu sem var með vatni í (get nú ekki sagt að mér hafi litist vel á það - ég vissi ekki að það var bara vatn í þessu – er vanari öðru) og eyrnapinna (þið hefðuð átt að sjá lengdina á þeim – örugglega notaðir til að hreinsa eyrun á fíl). Hún þreif eyrað og þá sást sárið, amma, mamma og Jón sáu það og var það bara pínulítið. Öll þessi læti út af engu en það er víst best að láta skoða svona gaura sem rífa sig og klóra. Takk allir saman á SBD ég fékk þá bestu þjónustu sem hægt er að fá þegar maður er með slys í eyranu eða annarsstaðar á líkamanum. Þótt mér fyndist gaman þarna vona ég til að þurfa ekki að nota þessa þjónustu aftur (því það er ekki gaman að vera með slys) en það er gott að vita af henni ef eitthvað kemur fyrir mann.
Takk fyrir mig
Litli slasaði gaurinn.
Jæja margt hefur dregið á daga mína frá því að mamma mátti vera að því að skrifa. Ég hef farið í fyrsta bíltúrinn minn sem var um Suðurnesin. Fjölskyldan vaknaði snemma á laugardegi, smurði nesti handa sér og tóku til mat fyrir mig og Dimmu. Síðan var lagt af stað í nýja jeppanum. Við fórum fyrst að Reykjanesvita og þar var borðað nesti og Dimma fékk að hlaupa um allt en ég bara svaf (hva, ég vissi ekki einu sinni hvar ég var). Svo farið í Sandgerði, keyrt um og svo fórum við að Wilson Muga skipinu sem strandaði (eins og ég hafi eitthvað vit á því). Þar vaknaði ég, þá var skipt á mér og ég fékk að borða. Að lokum keyrðum við í Garðinn og keyrðum um. Það hefði nú mátt vera betra veður, rok og kalt en það gerði nú ekkert til því þessi bíltúr var alveg ágætur og allir voða þreyttir og ánægðir þegar við komum heim. Annars eru virku dagarnir hér á heimilinu ósköp líkir hverjum öðrum, ég vakna snemma, fæ að borða og fer svo í ullarfötin mín og að sofa úti á svölum. Vakna svo um hádegisbilið, leik mér svolítið, fæ að borða og fer svo aftur út á svalir að sofa. En svo kom aftur helgi og amma og afi í fríi þannig að á laugardeginum fékk ég að fara með ömmu og afa á Selfoss í heimsókn til beggja afasystra minna. Það var sko gaman. Amma labbaði með mig á milli húsanna í vagninum mínum sem var tekinn með svo ég gæti sofið. Langamma á Selfossi kom líka og ég var sko mátaður og knúsaður af öllum (svona á lífið að vera). Á sunnudeginum kom pabbi minn í heimsókn og það var sko gaman að sjá hann. Hann er svo fyndinn að ég hló og hló. Vonandi fæ ég að sjá hann fljótlega aftur. Föstudaginn 16 mars fór ég í RS virussprautu og að tala við Stein, lækni og Kristínu, hjúkrunarfræðing. Ég var vigtaður og var 6.975 g og 63,5 cm. Steini leist jafnvel á mig og venjulega og Kristínu fannst ég bara flottur strákur. Mér líkaði ágætlega við Kristínu þangað til að hún kom með sprautuna og stakk mig með henni, það var sko vont (Já það var vont, þið ættuð bara að prófa). En ég sættist strax við hana og brosti í gegnum tárin (eins og fegurðardrottning) þegar hún gaf mér dót af því að ég var svo duglegur. Svo fórum við aðeins upp á vöku og öllum fannst ég hafa stækkað svo mikið að þær þekktu mig varla. Laugardagurinn var svo bara venjulegur hjá mér, vaknaði snemma, fékk að borða og fót út í vagn að sofa. Mamma reyndi að halda mér vakandi því pabbi ætlaði að koma í heimsókn en því miður kom hann of seint því ég var orðinn svo þreyttur að mamma varð að klæða mig og setja mig út. Pabbi ætlaði að bíða þar til að ég vaknaði en gat það svo ekki svo ég missti af honum í þetta sinn. En það kemur tími seinna þegar ég er orðinn stærri og eldri til að vera með honum en núna er það aðallega að borða og fara út í vagn að sofa, þetta er það sem ég geri helst. Sunnudagurinn 18. mars byrjaði ágætlega ég vaknaði, fékk að borða og fór út á svalir að sofa. Um hádegi var ég vakinn, tekinn inn og gefið að borða (ég vissi bara ekki hvaðan á mig stóð veðrið, vakinn, ekki venjulegt). Svo tók amma til sinna ráða ég var settur í spariföt því til kirkju skildi halda, það átti að skíra litla frænda (munið þið, ég er sko stóri frændi). Þetta var svolítið spennandi því enginn vissi hvað hann ætti að heita. Aldrei þessu vant vorum við síðust, venjulega er amma og afi alltaf fyrst (þau eru svo tímanleg þessi hjón). Ég fór inn í kirkju með afa og mömmu en amma fór með Brynjari, Kristínu og Lísu (systir Kristínar) að sjá “Bamba Ljósálf”. Nú má víst ekki nota þetta nafn lengur því hann er kominn með nafn og hvað haldið þið við erum nafnar og heitum eftir Kristjáni langafa mínum og afa hans. Litli snáðinn heitir Kristján Bjartur. Eins og ég sagði áðan þá heitir hann eftir Kristjáni afa sínum og Bjartur eftir móðurafa sínum sem heitir Bjartmar. Hann var líka mjög duglegur í skírninni, grét ekki neitt, var bara stilltur upp við altarið en ég aftur á móti gubbaði aftur og mamma sagði að þetta hefði verið á sama tímapunkti og þegar ég var skírður sjálfur. Mamma heldur að ég hafi eitthvað á móti skírn eða bara að vera í kirkju. (Fékk þó ekki berjamauk í morgunmat). Fórum svo í skírnarveislu sem var víst stórgóð er mér sagt en ég svaf bara og var svaka stilltur. Langamma sagði að við hefðum allir verið svo stilltir sem sagt ég, Jósef og Kristján Bjartur að enginn hefði vitað af okkur. Þegar ég kom heim fékk ég pela því ég var svo þreyttur og lagði mig smá stund. Fékk svo að borða almennilegan mat og fór svo að sofa kl. rúmlega 21:00 og svaf alveg til kl. 10:00 næsta morgun (þið sjáið ég er yndislegur).
Kveðja
Kristján Svanur
Kirkjugubbari
Jæja þá er fyrsta læknisheimsóknin búin. Ég var rosalega duglegur, ég vaknaði klukkan 5 með látum og skakkur í rúminu mínu. Mamma hrökk framúr og hljóp fram til að ná í pelann minn. Eftir þetta var ég bara glaðvakandi og var ekkert að fara að sofa. Amma kom svo fram úr klukkan 6:30 og fékk að dúlla sér með mér ég endaði svo í fanginu hans afa og sofnaði þar. Ég svaf alveg þangað til að ég kom til Jónu Margrétar. Ég var líka duglegur þar sko, ég var vigtaður og mældur og núna er ég 4,020, 51cm og höfuðmálið er 37cm. Ég er ekkert smá risasmár sko. Svo fór ég til læknisins og hún skoðaði mig bak og fyrir.
Ég var alsber á borðinu hjá henni og þegar hún lagði mig á magann til að sjá hvað ég er duglegur að hreyfa mig þá pissaði ég á borðið hjá henni. Ég fékk svo 3 mánaða sprautuna en samt er ein vika þangað til að ég verð 4 mánaða (ég gat ekki fengið sprautuna fyrr því að ég er fyrirburi (eins og allir vita)). Læknirinn og Jóna Margrét voru alveg rosalega ánægðar með mig.
Eftir þessa heimsókn fór ég á rúntinn með mömmu, afa og Dimmu. Mamma þurfti nefnilega að ganga frá meðlaginu, hún var bara með bráðabirgða meðlag á meðan DNA rannsóknin fór fram, síðan fær mamma framlengingu á orlofinu sínu því að ég var svo lengi upp á vöku eða 102 daga eða 14 vikur og 3 daga eða ca 3 mánuði sem er alveg svakalega langt eða um þriðjungur úr ári.
Næsta föstudag er ég að fara til Steins í skoðun og þá ætlar mamma að biðja hann um að endurskoða þetta með járnið þar sem að kúkableyjurnar sjást ekki nema með aðstoð (stílar). Svo 28. nóv er ég að fara í síðustu augnskoðunina. Það er nefnilega alveg brjálað að gera hjá mér næstu 2 vikur.
Jæja ég kveð í bili
Kristján Svanur
Hérna sitjum við heima og amma er að reyna að láta strákinn ropa eða prumpa. Við erum búin að vera með þó nokkrar andvökunætur núna þar sem að hann er búinn að vera með mallapínu. Amma og afi eru búin að skiptast á að taka vaktina með mömmu. Ég er venjulega vakandi frá klukkan 20/24 til 02/04 og er mamma farin að verða svolítið þreytt því að mamma sefur ekki mikið núna. Lengsta sem ég er búinn að fara án þess að kúka eru 3 dagar og mamma þurfti á endanum að fá stíla fyrir mig og þá gat ég kúkað, loksins.
Um daginn gaf mamma mér gleðifréttir, núna er það komið algerlega á hreint að ég á pabba. Umboðsmaður sýslumanns hringdi í mömmu og sagði henni gleðifréttirnar, pabbi er meira að segja búinn að skrifa undir faðernisviðurkenninguna. Föður amma mín, frækna og frændi (systkini hans pabba) komu líka um daginn og þau gáfu mér flottustu fötin. Ég fékk 3 samfellur og Tigger flísgalla (bláan), mömmu fannst þetta alveg svakalega sætt og flott. Ömmu leist bara mjög vel á mig, núna er ég bara að bíða eftir því að pabbi komi að sjá mig. Það verður sko gaman að skoða pabba.
Jóna Margrét er líka búin að koma nokkrum sinnum til mín að vigta mig mæla. Núna er ég 3.850gr og braggast bara mjög vel. Mamma fékk svo fullt af bæklingum til að lesa um þroska, næringu og svefnvenjur barna þannig að mamma er að verða sprenglærð mamma.
Jæja núna er ritarinn minn farinn að leka niður af þreytu þannig að við höfum þetta ekki lengra í bili og ég kveð ykkur með smá væli og ropi
Kveðja
Kristján Svanur